Sonet szekspirowski (angielski) 11-zgłoskowiec, rymy: abab, cdcd, efef. gg

 Sonet szekspirowski (angielski) składa się z trzech strof czterowersowych (tetrastychów) oraz jednej końcowej strofy dwuwersowej (dystychu). Każda z tych części - pełni
ściśle określoną funkcję w strukturze logicznej i treściowej utworu.

Oto co powinna zawierać każda z nich:

Strofy czterowersowe (Kolejne etapy refleksji)

Trzy tetrastychy służą do rozwinięcia głównego tematu, ale każdy z nich realizuje to zadanie pod innym kątem. Zazwyczaj rymują się w układzie krzyżowym (ABAB CDCD EFEF).

Pierwsza strofa: Wprowadza główny temat, problem lub sytuację liryczną. To tutaj następuje ekspozycja motywu (np. przemijanie czasu, piękno ukochanej osoby).
Druga strofa: Rozwija temat poprzez dodanie nowych szczegółów, metafor lub kontrastów. Pogłębia refleksję zawartą w pierwszej strofie.
Trzecia strofa: Przynosi punkt kulminacyjny lub nieoczekiwany zwrot (tzw. volta). Często wprowadza element dramatyzmu, zmienia perspektywę patrzania na problem lub stanowi najsilniejszy emocjonalnie punkt wywodu.

Końcowa strofa dwuwersowa (Podsumowanie)

Dystych (rymujący się w układzie GG) odgrywa kluczową rolę w sonecie szekspirowskim i różni się diametralnie od reszty utworu.

Treść: Zawiera błyskotliwą pointę, podsumowanie lub ostateczną konkluzję całego wiersza.
Forma: Ma charakter aforyzmu lub sentencji. Często w sposób paradoksalny, dowcipny lub niezwykle skondensowany rozwiązuje problem postawiony w poprzednich dwunastu wersach.
(przegląd od Al)

Porównanie struktury
Część sonetu	Funkcja treściowa	Układ rymów
I strofa (4 wersy)	Wprowadzenie tematu i głównego motywu	A B A B
II strofa (4 wersy)	Rozwinięcie myśli, pogłębienie obrazowania	C D C D
III strofa (4 wersy)	Zwrot akcji (volta), punkt kulminacyjny	E F E F
Dystych (2 wersy)	Aforystyczna pointa, podsumowanie	G G