tanka

 W jesienny ranek,
kiedy nie ma już ciebie -
widzę cię w deszczu.
.
Rozmywasz się na szybie,
w kropli za kroplą spadasz.
.
Teresa Grzywacz
25.10.2023 r.

- Wysłano do - "Papierowego Żurnala", w dniu - 08.02.2026 r.

Nigdy więcej (strofa saficka mniejsza)

Już nigdy więcej z historii powtórki,
kiedy wróg napadł, wspomnienie wciąż boli -
ojców i matek naszych,  synów, córki.
Nigdy niewoli.
.
Nigdy już więcej bombardowań z nieba,
co całe miasta w stos gruzu zamienia.
Walka na morzu była kiedy trzeba.
Nigdy cierpienia.
.
Nigdy wywózek, łapanek, obozów,
rozstrzelań, tortur i konfliktów zbrojnych.
Nigdy już zesłań, gett oraz pogromów.
Nigdy już wojny.


24.10.2023 r.

- Publikacja w Antologii pt. "Z MIŁOŚCI DO OJCZYZNY", wydana przez Wydawnictwo EDU - ART
8 listopada 2024 r. z okazji Narodowego Święta Niepodległości w dniu 11 Listopada.

Z tomiku pt. "Barwy słów. Wiersze wybrane", w rozdziale - Moja Ojczyzna.

Kuplety o politykach

Polityk przed wyborami,
tylko chytrze ludzi zwodzi -
tworząc wizje kolorami.
Po wyborach - nic nie płodzi.
POLITYKA PROSZĘ PAŃSTWA,
TO JEST SFERA DLA GAŁGAŃSTWA.

*  *  *

Znane partie - wielką plamą,
każda mówi co innego -
lecz wszystkie robią to samo,
do okresu wyborczego.
POLITYKA PROSZĘ PAŃSTWA,
TO JEST SFERA DLA GAŁGAŃSTWA,

*  *  *

Ci co nic nie umią robić,
idą wnet do polityki,
by tam podle naród zwodzić.
Robić szwindle i uniki.
POLITYKA PROSZĘ PAŃSTWA,
TO JEST SFERA DLA GAŁGAŃSTWA.

Teresa Grzywacz
23.10.2023 r.

Jesienna jarzębina

Kiedy złota jesień przyjdzie,
słońce jeszcze w czułym geście.
Przedszkolaków grupa idzie,
na spacer do parku w mieście.
.
Tam olbrzymie szumią drzewa -
przy alejce jarzębina.
W pobliżu gdzieś ptaszek śpiewa.
Pięknie się ten dzień zaczyna.
.
Jarzębina jest dojrzała,
swoje kiście już czerwone,
dzieciom zaraz w mig rozdała,
żeby były ucieszone.
.
Dzieci chętnie się trudziły -
mamy czuły się wspaniale.
Z jarzębiny wnet zrobiły,
bransoletki i korale.
.
Reszta jarzębiny poszła
na bukiety do przedszkola.
Na dżem - mamom radość niosła,
zimą ptakom - taka rola.
.
Teresa Grzywacz
20.10.2023 r.

jesień w haiku

jesienne pole -
do świeżej ziemi lecą
ptaki i liście

2010 r.

autumn field -

fly to the fresh earth birds and leaves

Tłum. M.T. - Tomik pt. "HAIKU. Uważność chwili", 2024 r.

------------------------------------------------------------------------------------

mglisty poranek -
suche liście podrywa
zefir do tańca

a foggy morning -

dry leaves are carried away to dance 

by a zephyr

Tłum. M.T.

- Tomik pt. "HAIKU. Uważność chwili", 2024 r.

--------------------------------------------------------------------------

pierwszy przymrozek -
w ogrodzie płatki stula
samotna róża

2023 r.

first frost

in the garden a lonely rose hugs its petals

Tłum. M.T.
.
- Tomik pt. "HAIKU. Uważność chwili", 2024 r.

Cisza (pentastych)

Potrzeba mi ciszy by usłyszeć siebie,
a hałas myśl każdą rozproszy, pogrzebie.
W zgiełku brak skupienia tylko mętlik w głowie.
Trudno o inwencję - która nie podpowie,
jak tworzyć z polotem to słowo po słowie.

Tylko w ciszy można słuchać weny westchnień,
o miłości pełnej szaleńczych uniesień.
Potrzeba mi ciszy by myśli wyrazić -
by pisać poezje, i co dobre sławić,
a zło w zarodku od razu rozbroić.

W gwarze i hałasie giną nasze słowa,
nie słyszymy się już wcale, po co więc jest mowa?
Upragniona cisza niesie ducha spokój,
równowagę w sercu - w umyśle go poczuj,
jak się w tobie całym rozprzestrzenia pokój.

17.10.2023 r.

Z tomiku pt. "Krajobrazy słów. Wiersze wybrane", w rozdziale - O poezji i poetach.

Pentastych, także pentyna, pięciowiersz - utwór albo strofa, których wyróżnikiem jest pięć wersów. Wykorzystywany często w liryce, zwłaszcza w wierszach regularnych. Może występować w rozmaitych kombinacjach układów rymowych: (aabba, aabbb, abbaa,, ababb) oraz w wersach o różnej budowie. Uchodzi za typowy dla poezji ludowej. Pentastychem są pisane limeryki.
.
W poezji polskiej strofy pięciowersowe pojawiły się po raz pierwszy w średniowiecznej liryce religijnej. Strofę pięciowersową monorymową lub rymowaną aabbb z rymami żeńskimi wykorzystał w swojej "Pieśni o  Wiklefie",Jędrzej Gałka z Dobczyna.

Lachowie, Niemcowie,

Wszyćcy językowie,

Wątpicie-li w mowie

I wszego pisma słowie -

Wiklef prawdę powie.
.

W niektórych pentastychach spotyka się zarówno żeńskie, jak i męskie współbrzmienia:

Ze światem, który w ciemność już zachodzi

Wraz z całą tęczą idealnych snów,

Prawdziwa mądrość niechaj was pogodzi -

I wasze gwiazdy, o zdobywcy młodzi,

W ciemnościach pogasną znów!

ADAM ASNYK - "DO MŁODYCH"

tanka jesienna

 Widzę klucz gęsi
odlatujących z krzykiem.
na chmurnym niebie.

Jeszcze bardziej mi smutno,
że już się coś skończyło.

(że się lato skończyło)

.
Teresa Grzywacz
14.10.2023 r.

- Wysłano do - "Papierowego Żurnala", w dniu - 08.02.2026 r.

* * *

 mundus -
to cały nasz świat
dokąd marzenia mamy
i miłością sny wypełnione 
dopóki pragnienia będą
jeszcze w nas płonąć
to nie poddamy się
z nadzieją która
rozkwita w nas
idziemy
w nowe jutro
w nowy
czas

11.10.2023 r.

Z tomiku pt. "Krajobrazy słów. Wiersze wybrane", w rozdziale - Rzeka czasu.

wstawanie

jeśli upadniesz - zobaczysz
mrugające gwiazdy na niebie 
one pomogą ci wstać
dadzą nadzieję i wiarę
byś się nie poddał
i uwierzył w siebie
ilekroć byś nie upadał
kiedy tam spojrzysz
one zawsze będą
wtedy poczujesz ciepło
i, że nie jesteś
sam...

09.10.2023 r.

Z tomiku pt. "Barwy słów. Wiersze wybrane", w rozdziale - Gwiaździste niebo.

Wysłano do publikacji w Miesięczniku "AKANT" - 15.03.2025 r.

koniec lata

jeszcze słońce mocno grzeje
a już barwny listek tańczy 
z babim latem na wietrze

skończyło się lato jak śnienie
i już zieleń się mieni barwami
niczym magiczna przemiana

po lecie zawsze jesień nastaje
i wszystko z drzew opadnie
jak z człowieka nadzieja

brodzimy w dywanach liści
szukamy odchodzącego lata
jak utraconej miłości


22.09.2023 r.

Z tomiku pt. "Barwy słów. Wiersze wybrane", w rozdziale - Pory roku. ------------------------------------------------------------------------------------------ po zmianach: jeszcze słońce mocno grzeje, a już listek barwny tańczy z babim latem gdy wiatr wieje, w te dnie kiedy lato się kończy.